09 december 2019

"Vier uur. De baan voor jou alleen. En StuBru op de radio.”

“Als ik ‘s morgens vroeg kan vertrekken, nog geen files op de weg, de zon schijnt en StuBru speelt op de radio, dan geeft dat een gevoel dat ik voor geen geld van de wereld wil missen.” Bart is al dertien jaar op de baan als vrachtwagenchauffeur. En binnenkort kan hij wellicht zoon of dochter ophalen in de crèche. Ondanks zijn avontuurlijke job met een indrukwekkende tankwagen kan hij er ook zijn voor het gezin. Of: vrachtwagenchauffeur zijn is wat je ervan maakt.

Vrachtwagenchauffeur, dat is Bart al 13 jaar. Met wisselende vrachten. Momenteel rijdt hij met brandstoffen hier in ons land. “Elke dag weet ik wat ik moet doen. De dispatcher regelt dat voor mij. Ik ga leveren bij mijn klanten, dat zijn transportbedrijven, tankstations, depots van De Lijn, noem maar op. Dat wisselt af, geen twee dagen zijn hetzelfde. Er zijn er die liever met planten of voeding rijden, oké, dat kan allemaal. Met een andere vracht maak je er ook wat anders van.”

Hoe is hij in dit vak gerold? 

“Het heeft me altijd al aangetrokken, van jongs af aan. Wat me precies aantrok? De vrijheid, mijn eigen baas zijn onderweg, de vrachtwagens zelf ook. Was het in realiteit zoals ik dacht? Absoluut! Ik ben baas over mijn eigen uurrooster, ik vertrek wanneer ik wil. Ook overdag kan ik zelf kiezen hoe ik het aanpak, in welke volgorde. Op voorwaarde dat mijn lijst afgewerkt geraakt, natuurlijk.”

Ik ben baas over mijn eigen uurrooster, ik vertrek wanneer ik wil.
Bart, Chauffeur

Al eens overwogen om iets anders te doen? 

“Ja, natuurlijk. Dat idee komt wel eens voorbij. Bij iedereen, zeker? Maar dan besef ik weer wat ik allemaal zou missen dat ik niét wil missen. Het afwisselende van de job, zelf mogen bepalen wanneer ik vertrek, maar ook wanneer ik ongeveer thuis zal zijn. En niemand die onderweg op je vingers kijkt. België is niet zo groot, maar ik geniet enorm van de landschappen waar ik door kom.”

Lijkt werken in de logistieke sector jou ook wat? 

 

Lees er hier meer over!

Hoe ziet jouw dag eruit? 

Als het even kan, vertrekt Bart zo vroeg mogelijk, rond 4 uur. Dan heeft hij nog de weg voor zich alleen en kan hij voorsprong nemen. In de namiddag, tegen 15 uur is hij meestal al weer thuis. Daardoor kan hij ook kinderen ophalen aan de crèche of school. “Binnenkort”, lacht hij. Rond 20 uur gaat hij wel slapen, want hij moet vroeg uit de veren. “Tijd om te sporten schiet er meestal aan over, ‘s avonds.” Maar beweging heeft hij overdag al meer dan een kantoorbediende. (Een WK cabineklimmen, bestaat dat?)

Vroeger reed hij internationaal en dan was ook de inrichting van zijn cabine superbelangrijk, alles erop en eraan. Tot en met Netflix? Natuurlijk. “Je slaapt er de hele week in, hé, dan staat je comfort voorop. Nu is dat minder belangrijk voor mij. Binnenlands rijden geeft me ook een veiliger gevoel dan internationaal.”

Is dit een eenzame job? 

“Ja en nee. Je moet alleen kunnen zijn én je daar goed bij voelen. Bij mij speelt dat zeker mee. Ik heb geen nood aan een team. Het is net door dat ‘zelfstandige’ dat ik dit zo graag doe. Overdag zie ik wel mensen. En ‘s avonds ben ik gewoon thuis. Als chauffeur moet je veel zelf kunnen en willen oplossen. En ook niet snel gestresseerd zijn. Natuurlijk zijn er de files; de kunst is dan om je erover te zetten. Met StuBru, ja. Niet te luid, zodat je de berichten nog goed hoort. Vroeger was er over het algemeen minder controle en meer vrijheid. Nu volgen ze alles met track & trace systemen. Niet dat dat een probleem is (lacht). De tijdsdruk is wel groter geworden. En er is veel concurrentie, goedkope concurrentie uit het Oostblok.”

"Alleen voor het geld moet je dit niet doen."

Wat zou jij veranderd willen zien als je het voor het zeggen had?

“Eerlijk? Het financiële plaatje zou beter kunnen. Kijk uit dat je je brood goed verdient. Maar alleen voor het geld moet je het niet doen. Voor mij telt vooral het goed gevoel en het feit dat ik baas ben over mijn uren. Het comfort langs de baan verdient wel ‘opwaardering’: beter beveiligde parkings, proper sanitair, … Andere weggebruikers zouden verplicht - tijdens de rijlessen, bijvoorbeeld - eens in onze zetel moeten komen zitten om het allemaal van daaruit te beleven. Dat zouden ze ons beter begrijpen én positiever tegen ons aankijken.” 

En als het vakantietijd wordt, neem jij dan het vliegtuig? 

“Nee. Ik rijd heel graag, dus ook op vakantie. Rijden is héél therapeutisch, vind ik.”